Choroba wysokościowa – jak się przed nią ochronić?

Wypadki

Choroba wysokościowa dotyka najczęściej wąską grupę ludzi pasjonujących się wspinaczką i to właśnie podczas pokonywania ogromnych wysokości pojawiają się jej pierwsze symptomy. Pomimo jej hermetycznego charakteru, warto jest znać jej objawy i sposoby leczenia, ponieważ życie w wielu sytuacjach potrafi zaskakiwać i kto wie, czy ta wiedza nie przyda nam się w przyszłości.

Czym jest choroba wysokościowa?

Ogólnie rzecz biorąc, jest to zespół różnego rodzaju objawów, które swoje źródło mają w przebywaniu na zbyt dużej wysokości. W miejscu, w którym atmosfera jest rozrzedzona, ciśnienie znacznie niższe niż w dolinach, a przez to obecna jest o wiele mniejsza ilość tlenu. Mniejsza ilość tlenu w atmosferze jest oczywiście prostą drogą do:

  • hipoksemii – niedoboru tlenu we krwi,
  • hipoksji – zbyt małego stężenia tlenu w tkankach w stosunku do potrzeb, które zgłaszają.

Powstanie tych dwóch mechanizmów prowadzi do wystąpienia typowych objawów choroby wysokościowej.

Choroba wysokościowa: objawy

Do typowych objawów choroby wysokościowej należą:

  • uczucie zmęczenia,
  • bóle mięśni,
  • wymioty i nudności,
  • trudności z koordynacją ruchów,
  • zawroty głowy,
  • ciężkie migreny,
  • brak apetytu.

Wszystkie te objawy występujące w normalnych warunkach życiowych są bardzo nieprzyjemne i częstą kończą się wizytą u lekarza specjalisty. W warunkach wysokogórskich, gdy od naszej najlepszej predyspozycji zależy nasze życie, wystąpienie choroby wysokościowej jest śmiertelnie niebezpieczne. Właśnie z tego powodu tak ważne jest, aby przede wszystkim do niej nie dopuścić

Odpowiednie przygotowanie organizmu

Ludzkie ciało potrafi zaadaptować się do prawie każdych warunków. Również przebywanie na dużej wysokości, gdzie dostęp do tlenu jest bardzo ograniczony, nie jest dla człowieka rzeczą niewykonalną.
Aby zapobiec wystąpieniu choroby wysokościowej, należy stopniowo przyzwyczajać ciało do coraz to gorszych warunków. Proces ten powinien przebiegać stopniowo i bardzo powoli.
Przyjmuje się, ze strefa od około 2500 n.p.m. zaczyna być niebezpieczna pod względem występowania tej choroby. Na tak niskiej wysokości występuję ona rzadko, jednak dla własnego bezpieczeństwa, przy dłuższym przebywaniu na tej i wyższej wysokości, zalecane jest pokonywanie do 300m w górę dziennie. Daje to organizmowi czas na przystosowanie się do coraz mniejszej ilości powietrza. Pozostając w górach dłużej, należy pamiętać, aby na noc schodzić do obozu niżej położonego, ponieważ zapotrzebowanie na tlen w ciągu nocy znacznie maleje. Zalecane jest również picie bardzo dużej ilości płynów.
Jest to bardzo ważne, ponieważ powyżej 3500 n.p.m. choroba wysokościowa może skończyć się obrzękiem płuc i mózgu, co w krótkim czasie doprowadzi do śmierci.
Przystosowany do danej wysokości człowiek zacznie m.in. szybciej i głębiej oddychać, a jego serce zacznie szybciej pracować, co znacznie przyśpieszy przepływ krwi, podnosząc ukrwienie wszystkich organów.

Co zrobić w przypadku wystąpienia choroby wysokościowej?

Jeśli podczas wspinaczki zauważymy u siebie lub u kogoś z kim podróżujemy objawy choroby wysokościowej, należy bezwzględnie zaprzestać dalszego wchodzenia w górę. W takiej sytuacji należy pozostać w miejscu w którym się jest, dużo pić, a aktywność fizyczną ograniczyć do absolutnego minimum. Jeśli objawy nie ustąpią do 3 dni, należy bezzwłocznie rozpocząć schodzenie w dół, co najmniej o 1000 metrów.

Choroba wysokościowa jest bardzo zdradliwa, a przez to niezwykle niebezpieczna. Wszystkie jej objawy mogą się łatwo kojarzyć ze zwykłym zmęczeniem, jednak skutki zbagatelizowania ich będą bardzo nieprzyjemne.

Dodaj komentarz

avatar
  Subscribe  
Powiadom o